Jordi

Vandaag zijn we een week terug in België, terug in onze vertrouwde omgeving, terug in onze normale routine.

Ik kan de uitwisseling maar op een manier omschrijven: een onvergetelijke ervaring!
We hebben er zoveel nieuwe mensen leren kennen, met in het bijzonder Luisa, Simone, Sara, Maria, Linda, Otilia en Ornella, zoveel mooie momenten beleefd, zoveel ervaringen opgedaan, ik ga deze reis nooit vergeten!

Op uitwisseling gaan betekent ook verblijven in een gastgezin. 

Ik logeerde bij de grootouders en de nonkel van Sara, mensen met een hart van goud! Ze stonden altijd voor me klaar en zorgden er steeds voor dat ik alles had wat mijn hartje begeerde! Sara’s grootmoeder, een echte Italiaanse dame, heeft me laten kennismaken naar wat volgens mij de echte Italiaanse keuken is.
Ze kon koken als de beste, ik heb er de lekkerste tiramisu ooit gegeten J!

Donderdag 30 april, de dag dat we zijn toegekomen, was het Sara’s verjaardag.
’s Avonds had ze in de Tici Taca, een bar in het dorp, een feest georganiseerd waar ze me al haar vrienden voorstelde. Geweldige mensen die echt hun best deden om mij bij hun conversaties te betrekken en me probeerden een echt thuis gevoel te geven. Ik voelde me er meteen op mijn gemak en genoot met volle teugen van mijn eerste avond op Italiaanse bodem.

Gedurende de week die we in Agropoli verbleven hebben we niet alleen meegedraaid in het dagelijkse leven van ons gastgezin, we gingen ook naar school en hebben enkele plaatsen in de omgeving bezocht. Zo stonden onder andere Paestum, Pompeï, San Marco en Salerno op het programma.
Geweldige locaties met een indrukwekkende historische achtergrond, we hebben onze ogen gretig de kost gegeven en ontelbare foto’s gemaakt.

Maandag en dinsdag volgden we lessen op school.
Italianen zijn het duidelijk niet gewoon dat er mensen van mijn formaat door de schoolgangen wandelen, bekijks hadden we genoeg J!
De Italiaanse manier van naar school gaan valt absoluut niet te vergelijken met de manier die wij hier in België kennen. 

Ik zie mij niet meteen tijdens de les plotseling opstaan om daarna zonder het te vragen het lokaal te verlaten, omdat ik zin heb in een espresso. 

Dit maakt volgens mij deel uit van de Italian way of life, een levensstijl waar je heel snel aan gewend raakt!

De leerkracht Frans, een Luikse van oorsprong, was duidelijk heel blij ons te zien.
Ze duidde me aan om vooraan op haar stoel te komen zitten en aan de klas het Belgische schoolsysteem uit te leggen, ik hoop dat ik hen niet te erg heb afgeschrikt …

We werkten ook aan een gezamelijk project, we verdeelden ons in kleine groepjes en maakten per groep een gezelschapspelletje. De sfeer zat er dik in!

Ik zal deze uitwisseling nooit vergeten, ik mis het nog iedere minuut van de dag!
We houden nog veel contact met ‘onze Italianen’, ik kijk al naar september wanneer we hen hier in België mogen verwelkomen!