Sam

Donderdag 30 april

Het is zover. Het grote moment is aangebroken! Vandaag vertrekken we richting (hopelijk) mooie herinneringen voor later en richting nieuwe vrienden: Agropoli. Daarvoor zijn we bereid om offers te brengen, zoals bijvoorbeeld om 3u ’s nachts op te staan ;)

Er staat ons vandaag een lange weg te gaan. Twee busjes en twee vliegtuigen staan op ons te wachten! Om al wat in de Italiaanse stemming te komen, kan een koffiestop in de Starbucks van Zaventem niet ontbreken!

Uiteindelijk bereiken we Agropoli, het stadje waar we de volgende zes dagen zullen verblijven. Onze Italiaanse vrienden, waaronder Simone, staan ons al op te wachten. Één na één vertrekt iedereen huiswaarts. Ikzelf ben de laatste die vertrok. De vader haalt ons op. Met mijn vriend als tolk heet hij mij welkom in Italië.

Thuisgekomen zet ik mijn valies af en niet veel later verken ik de omgeving van Agropoli op een typisch Italiaanse wijze: achterop op de brommer! Zalig is dat! Met een grote snelheid door de heuvels! Dit moment vergeet ik niet snel!

Na het prachtige ritje van een dik uur komen we aan in een klein dorpje (ik ben de naam al vergeten, sorry!). Hier staan vele kennissen van Simone ons op te wachten, klaar voor een potje voetbal. Italianen kunnen voetballen, amai! Met zij die Engels kunnen spreken, praat ik ondertussen wat, maar Engels of niet, ik word door iedereen warm onthaald.

Wanneer het zonnetje bijna onder is, vertrekken we terug naar huis. Simones nonkel en tante, die wonen in Zwitserland, komen eten. Met de nonkel heb een hele tijd kunnen praten over vanalles, in het Duits wel te verstaan. Toch handig om wat talen te kunnen spreken. Het is een heel gezellige avond met enorm veel eten. Met het voorgerecht alleen al zit ik bijna vol! Maar het is te heerlijk om de rest te laten liggen, dus hou ik vol ;) Hiermee sluit ik deze lange dag af!



Vrijdag 1 mei

Dit nachtje slapen heeft me deugd gedaan, ik kan er weer tegen! De mama van Simone heeft koffiekoekjes voor mij gebakken! Heerlijk!

Vooraleer Simone en ik in Phaestum aankomen, maken we eerst een tussenstop bij Luisa en Lise. Ook hier ondervind ik de Italiaanse gastvrijheid: ik krijg onmiddellijk van de mama een kopje koffie en wat koeken in mijn handen. Het is eigenlijk vanaf dit moment dat ik koffie heb leren drinken! Belangrijk momentje dus ;)

In Phaestum aangekomen wachten we nog een hele tijd op de anderen. Intussen kopen Luisa en Simone een volleybal terwijl ik naar postkaartjes zoek. We spelen een partijtje volleybal met uitzicht op de tempels van Phaestum. Wie kan er dat nu zeggen! Wanneer iedereen is aangekomen, betreden we de site. De vele overblijfselen zijn mooi. Zoiets vind je toch niet in België hoor.

Wat later keren Simone en ik terug met Luisa en Lise. Terwijl de moeder des huizes het middagmaal klaarmaakt, spelen wij opnieuw volleybal. Luisa en ik vormen een team tegen Simone en Lise. Uiteraard winnen wij met 21-17 (sorry Simone haha). Het hondje van Luisa, genaamd Luna, blijkt de bal maar niets te vinden, maar komt toch eens dag zeggen wanneer we stoppen. Echt een schatje!

Na het, al weer veel te uitgebreide, middagmaal bezoeken we Agropoli. Omdat het een feestdag is, zijn er wat dansers en muzikanten die de stad opvrolijken met hun kunsten. Naar goeie gewoonte koop ik op de kermis nougat, en eet ik met Jordi en Dakotha een ijsje en een suikerspin. Ik ben het vele eten precies al wat gewoon geworden ;) 

’s Avonds eten we met iedereen tesamen in een restaurantje aan het strand. Wat mede-leerlingen van onze vrienden komen ook af. Na het eten spelen we, je kan het al raden, een potje volleybal op het strand. Ik denk dat ik er vrij goed in zal zijn wanneer ik terug thuiskom. Wat later vertrek ik weer huiswaarts om te gaan slapen.

Zaterdag 2 mei

Vandaag moet ik er weer vroeg uit. Na snel te ontbijten (en de eerste koffie bereid door de mama van Simone te proeven) vertrekken we richting school, waar een bus op ons staat te wachten. We gaan vandaag Pompeii bezoeken! Onderweg nemen we een koffiepauze, waar ik al mijn derde koffie drink van deze dag. Ik heb de smaak te pakken!

In de bus zit ik naast Otilia. Zij vertelt me dat ze oorspronkelijk van Roemenië is. Ik mag in de zomer altijd is mee met haar naar daar. Op de bus leren we Simone ook wat Nederlandse woordjes. Grappig, dat Nederlands met een Italiaans accent. Dat zullen zij wellicht van ons Italiaans ook wel denken!

Na een lange busrit komen we aan in Pompeii. Dan mag het nog maar half 11 zijn, het is hier al verschrikkelijk warm! Tijd voor een ijsje dus! Het is mijn eerste keer dat ik Pompeii zie. Ik ben verwonderd hoe groot het hier is! En zo veel verschillende dingen dat er hier zijn! Uiteraard zingen we hier het liedje Pompeii van Bastille, spijtig genoeg niet in het amfitheater. We zouden nogal volk getrokken hebben ;)

In de namiddag gaan Simone en ik mee naar Otilia en Dakotha. Na even uitrusten (het was tamelijk vermoeiend in Pompeii) hebben we weer genoeg energie om, hoe kan het ook anders, met de volleybal te spelen. Hierna maken we kennis met de Roemeense keuken. Vraag me niet wat het juist was, maar het was heerlijk! En van het dessert, vers gemaakte tiramisu, heb ik ook wat bijgevraagd ;)

’s Avonds nemen Otilia en Simone Dakotha en mij mee naar Agropoli. Zelfs in het donker is deze stad prachtig. We kunnen op het nippertje nog het kasteel bezoeken en we wandelen helemaal naar het Maria standbeeld aan de haven. Onderweg lachen we vaak met elkaar. Gezellig om zo de dag af te sluiten!

Zondag 3 mei

Vandaag wordt een rustig dagje. We slapen uit tot 11uur. Vervolgens wordt er wat tv gekeken. Simone is zot van catch. Ik vind die Amerikanen maar zot. Wat later zien we ook een deeltje van Italian’s Got Talent. Ik versta er niet veel van maar de liedjes die gezongen worden klinken wel grappig.

’s Middags eten we met de familie van Simone samen in een restaurant. Daarna hebben we afgesproken met iedereen aan het strand van San Marco. Dan mag het half 7 zijn, ik moet en zal gezwommen hebben in Italië. Dus dat doe ik dan ook. Niet te lang want al de rest blijft aan de kant. We blijven nog met z’n allen hier om naar de zonsondergang te kijken. Je ziet werkelijk de zon zakken in de zee. Ideaal moment om ‘Ik heb de zon zien zakken in de zee’ te zingen, dachten Dakotha en ik J

We blijven daarna nog even rondhangen op het dorpspleintje aan de kerk. Een straathondje komt ons Belgen ook eens welkom heten (ik heb iets met honden, ik weet het!). Wat later gaan we nog eten met iedereen, alvorens iedereen weer huiswaarts keert.

Maandag 4 mei

Ik sliep toch liever wat uit zoals gisteren, in plaats van zo vroeg op te staan als vandaag. Het is vandaag immers school. We ontbijten in een koffieshop alvorens we de bus nemen richting school.

Op school worden we langs alle kanten bestormd door de Italianen. Iedereen is wel precies op de hoogte van onze komst. We maken eens een Italiaanse les LO mee. Best grappig, iedereen doet maar waar hij zin in heeft. Hierna worden we verwacht in de Franse les. De twee leerkrachten zijn fantastisch. Zo vriendelijk, heel warme mensen. Één van de twee is zelfs Waals! Stromae blijken de Italianen te kennen, zodus zingen we dit met iedereen. Na onze Franse les werken we met de Italianen rond onze spelen. Jordi en ik maken samen met Simone en Lisa een monopolybord.  Zij laten ons de mooie plaatsjes in Italië zien en wij die van België. Lisa weet me zelfs te vertellen waar er jaarlijks een heus chocoladefestival georganiseerd wordt. Dat ga ik sowieso ooit eens bezoeken!

Wanneer de school beëindigd is, nemen we de trein naar Salerno. Dit stadje wouden de Italianen ons zeker nog tonen, vooraleer we morgen weer huiswaarts keren. De treinrit is lang maar we hebben goed gelachen met een Pakistaan die ons verhalen vertelde in zijn beste Engels. In Salerno vinden Dakotha en ik een Hollandse frituur. We hebben geen seconde getwijfeld om hier een frietzakje te kopen! We wandelen op het gemakje – the Italian way of life – door Salerno en langs de haven. We sluiten af met een bezoekje aan een bar.

’s Avonds eten we met iedereen samen in een pizzeria. We beginnen te beseffen dat we morgen al naar huis vertrekken. De tijd is snel voorbij gegaan, zeg! 

Dinsdag 5 mei

Deze ochtend heeft de mama van Simone nog eens koffiekoeken gehaald. Mijn laatste ontbijtje hier in Italië. Na mijn koffer gepakt te hebben, neem ik van Simones afscheid. Ik zal hen missen!

We verzamelen allemaal aan het schoolgebouw. Hier werken we nog even verder aan onze spelen. Ons monopolybord begint al wat vorm aan te nemen.

We eten nog een laatste keer samen met de Italianen. Ook een aantal leerkrachten komen mee-eten.

Uiteindelijk staat ons busje ons op te wachten. We nemen van iedereen afscheid, bij sommigen vloeien er traantjes. Het spreekt voor zich dat we iedereen gaan missen! Aan alle mooie liedjes komt spijtig genoeg een einde L

Hierbij eindig ik mijn reisblog. Het was een geweldige ervaring, we hebben er vele vrienden aan over gehouden. Ik raad iedereen aan om zo’n ervaring ook eens mee te maken!

Goodbye! Arrivederci!